Το ανθρώπινο δέρμα αποτελείται από πολλαπλές στιβάδες. Το εξωτερικό στρώμα, η επιδερμίδα, λειτουργεί ως φραγμός του δέρματος για να προστατεύσει το σώμα από το περιβάλλον και εξωτερικούς παράγοντες. Βαθύτερα κάτω απο την επιδερμίδα είναι οι στιβάδες που περιέχουν κολλαγόνο, ίνες ελαστίνης και ινοβλάστες. Το κολλαγόνο και η ελαστίνη αποτελούν τη δομή του χορίου που το καθιστά σφιχτό και ανθεκτικό. Οι ινοβλάστες είναι ειδικά κύτταρα που συνθέτουν κολλαγόνο και ελαστίνη.

Πάνω από το 75% του δέρματος των νέων ανθρώπων αποτελείται από κολλαγόνο. Με την πάροδο της ηλικίας, η ικανότητα στο σώμα να αναδομήσει το κολλαγόνο μειώνεται. Η πυκνότητα του κολλαγόνου και της ελαστίνης στο χόριο μειώνεται, ως εκ τούτου, η δομή και η ελαστικότητα του δέρματος αποικοδομείται, με αποτέλεσμα να γίνεται λεπτότερο και πιο άκαμπτο. Η μείωση του κολλαγόνου έχει επίσης σαν αποτέλεσμα την απώλεια του υαλουρονικού οξέος. Αυτό μειώνει την υγρασία, την απαλότητα και την ελαστικότητα του δέρματος. Η μειωμένη ελαστικότητα του δέρματος μειώνει την ικανότητά του να διατηρεί το σχήμα του και δεν παραμένει σύμφωνα με το στενό περίγραμμα του προσώπου. Το δέρμα δείχνει πιο χαλαρό και με τον χρόνο καταρρέει. Γραμμές και αυλάκια αναδύονται για να επιτραπεί η κίνηση με την έκφραση. Η βαρύτητα στη συνέχεια τραβά το δέρμα προς τα κάτω, οδηγώντας σε χαλάρωση τα βλέφαρα και δημιουργώντας σακούλες κάτω από τα μάτια και τις σιαγόνες.

Η γήρανση του δέρματος είναι μια πολύπλοκη βιολογική διεργασία η οποία επηρεάζει την σύσταση του δέρματος και ως εκ τούτου την εμφάνισή του. Υπάρχουν δύο βασικοί μηχανισμοί γήρανση του δέρματος, οι ενδογενείς και οι εξωγενείς [1, 2]. Οι γενετικές αλλαγές που συντελούνται, πιστεύεται ότι είναι η κύρια αιτία της ενδογενούς γήρανσης, προσδιορίζοντας τον αργό εκφυλισμό του ιστού, που είναι αποτέλεσμα του χρόνου που περνάει, «το βιολογικό ρολόι». Η εξωγενής γήρανση προκαλείται από περιβαλλοντικούς παράγοντες και ιδιαίτερα από την έκθεση στον ήλιο, που είναι επίσης γνωστή ως φωτο-γήρανση.

 

Η διαδικασία της γήρανσης

Η διαδικασία της γήρανσης

 

Τόσο η ενδογενής όσο και η εξωγενής γήρανση πρακτικά δρούν ταυτόχρονα και συνδέονται με αλλαγές στην όψη του δέρματος και τον σχηματισμός ρυτίδων. Ωστόσο, βαθύτερα στο χόριο, το ινιδικό κολλαγόνο, οι ίνες ελαστίνης και το υαλουρονικό οξύ, τα οποία αποτελούν τα κύρια συστατικά της εξωκυτταρικής μήτρας, υποβάλλονται σε διάφορες δομικές και λειτουργικές αλλαγές. Το κολλαγόνο και η ελαστίνη είναι μακράς διάρκειας ζωής πρωτεΐνες και έτσι είναι προ-διαθετημένες στην εγγενή μοριακή γήρανση. Ενώ ο χρόνος μέσης ζωής* πολλών πρωτεϊνών υπολογίζεται σε ώρες, το κολλαγόνο και η ελαστίνη έχουν μέση διάρκεια ζωής που υπολογίζεται σε αρκετά έτη [1]. Κατά συνέπεια αυτές οι ίνες συσσωρεύουν βλάβες με την πάροδο του χρόνου και έτσι μειώνεται η ικανότητά τους να λειτουργούν σωστά. Το ενδογενώς γηρασμένο δέρμα χαρακτηρίζεται γενικά από δερματική ατροφία με μειωμένη πυκνότητα των ινών κολλαγόνου, της ελαστίνης και του υαλουρονικού οξέος. (Σχήμα παρακάτω [1]).

 

Η διαδικασία της γήρανσης

Η διαδικασία της γήρανσης

 

Όταν υπάρχει και ενδογενής γήρανση του δέρματος και ταυτόχρονη φωτογήρανση οι δομικές και διαρθρωτικές αλλαγές στο χόριο είναι πιο σοβαρές,ώς επίσης είναι ανάλογες των ηληκιών όπως εμφανίζεται στις φωτογραφίες [2]. Το εξωγενώς γηρασμένο δέρμα χαρακτηρίζεται από την υποβάθμιση και την αλλοίωση των ινών κολλαγόνου, τη συσσώρευση των πρωτεϊνών και την αποδομημένη ελαστίνη σε όλη την επιδερμίδα, διαδικασία γνωστή ως ελάστωση (Σχήμα ανετέρω [2]).

Στοιχεία δείχνουν ότι η ενεργοποίηση των μεταλλοπρωτεϊνασών της μήτρας παίζουν σημαντικό ρόλο στην παθογένεση της φωτογήρανσης [3]. Οι μεταλλοπρωτεϊνάσες μπορεί να επαχθούν από τις UVA και UVB ακτινοβολίες [4] και να παρουσιάσουν πρωτεολυτική δραστικότητα που οδηγεί στην αποικοδόμηση του κολλαγόνου και των ινών ελαστίνης. Ως αποτέλεσμα αυτού, η πυκνότητα του κολλαγόνου μειώνεται κάθε χρόνο με ταχύτερο ρυθμό.

Το εξωγενώς γηρασμένο δέρμα χαρακτηρίζεται από αρκετές κλινικές εικόνες που σε αυτές συμπεριλαμβάνονται η δερματώδης εμφάνισης, ο αυξημένος σχηματισμός ρυτίδων, η μειωμένη ικανότητα ανάκρουσης, η αυξημένη ευθραυστότητα του δέρματος και οι διαταραχές της μελάγχρωσης.

 

*Ο χρόνος μέσης ζωής αποτελεί μία πρόβλεψη για το χρόνο που απαιτείται για να μειωθεί κατά το ήμισυ μία πρωτεΐνη.

Scientific Literature References

1. Baumann, L., J Pathol, 2007. 211(2): p. . Baumann, L., J Pathol, 2007 211 (2): p. 241-51. 241 – 51.

2. Naylor, EC, et al., Maturitas, 2011. 69(3): p. . Naylor, ΕΚ, et al, Maturitas, 2011 69 (3): p.. 249-56. 249-56.

3. El-Domyati, M., et al., Exp Dermatol, 2002. 11(5): p. . El-Domyati, Μ., et αϊ, Εχρ Dermatol, 2002 11 (5):. Σ.. 398-405. 398-405.

4. Berneburg, Μ., Η. Plettenberg, και J. Krutmann, Photodermatol Photoimmunol Photomed, 2000 16 (6):. Σ.. 239-44. 239-44.

activeΗ γήρανση του δέρματος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current day month ye@r *